Πάνω που πίστευα πως τίποτα ενδιαφέρον δεν βρίσκεις να διαβάσεις στην μπλογόσφαιρα, έχοντας εδώ και μήνες χάσει το το κέφι να πλησιάσω το πληκτρολόγιο ούτε καν για να βριστώ με τον ακατονονόμαστο… έπεσα πάνω στο ποστάκι του Άρη Δαβαράκη. Βουαλά ένα απόσπασμα:
Σε παρουσιάζουνε αυτοί οι ανόητοι που χειρίζονται την δημόσια εικόνα σου, σε θλιβερά στριμωγμένα πλατειάκια μικρών πόλεων που τάχουνε τιγκάρει με «οπαδούς» που κουνάνε εκείνα τα ίδια σκοροφαγωμένα πλαστικά σημαιάκια με τον πράσινο ήλιο. Εσύ μιλάς, ντυμένος με ένα απλό άσπρο πουκάμισο, γερό, Αμερικάνικο, καλοσιδερωμένο, σωστός, γυμνασμένος, με κάποια εμφανή προβλήματα στην εκφορά της καθομιλουμένης Ελληνικής και κάτω αυτοί κουνάνε τα σημαιάκια άσχετα με αυτό που λες εσύ. Έτσι γινότανε, σε τεράστιες πλατείες όμως, και με τον πατέρα σου επι Λαλιώτη, αυτό είναι γεγονός. Αλλά εκεί υπήρχε μια χημεία, ένας παράφορος ηλεκτρισμός (δεν φαντάζεσαι πόσο μούδινε στα νεύρα αυτή η αυτόματη συνεννόηση που είχε ο πατέρας σου με τα πλήθη, άσχετα με το τι έλεγε), κάτι σαν πολιτικός έρωτας –παράφορος όμως. Με σένα δεν συμβαίνει αυτό. Δεν σε ακούνε, δεν καταλαβαίνουνε τι λες (που δε λες και τίποτα έτσι κι΄αλλοιώς γιατί αυτοί που σου γράφουν τους λόγους δεν έχουνε καθόλου, μα καθόλου ιδέες). Ένα απόλυτο κενό χάσκει ανάμεσα σε σένα και στον ψηφοφόρο σου. Και την ώρα που θα σε ψηφίζει ακόμα θα το κάνει όπως κόβει εισιτήριο για την Επίδαυρο να δει μια τραγωδία γιατί επιμένει ντε και καλά η γυναίκα του πως η Λυδία Κονιόρδου είναι καλή. Πάει, αλλά βαριέται. Όπως θάρθει και στην κάλπη να σε ψηφίζει γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Χωρίς κανέναν ενθουσιασμό. Και φταις εσύ. Φταις εσύ που αφήνεις κάποιους καλοπροαίρετους ίσως αλλά πολύ μπλαζέ και βαρεμένους ανθρώπους, να σε σύρουν σε μια «στάση» που δεν σου ταιριάζει καθόλου.
Αν έχεις κάτι να ζηλέψεις πραγματικά στον Καραμανλή είναι πως έχει καταφέρει να ταυτίσει το image του με αυτό που είναι στ’ αλήθεια. Δεν υποκρίνεται. Δεν μιμείται τον Κωνσταντίνο Καραμανλή με τα μεγάλα φρύδια. Ενώ εσύ μιμείσαι εμφανώς τον Γέρο της Δημοκρατίας στο οποίον βέβαια κάπως μοιάζεις σαν παρουσία αλλά όχι ακόμα σαν εκτόπισμα και, το χειρότερο, σε βάζουνε να μιμείσαι και τον Ανδρέα, τον πατέρα σου, με συνθήματα και χειρονομίες και παύσεις και υποσχέσεις αποκρουστικά πανομοιότυπες.
Όμως φίλε Γιώργο, εσύ είσαι εσύ και όταν ήσουν υπουργός των Εξωτερικών, το λέω κι΄ας με βρίσουνε οι Νεοδημοκράτες αλλά και οι αριστεροί φίλοι μου, σε καμάρωνα στα BBC και τα CNN γιατί έβλεπα έναν άντρα άνετο μέσα στο πετσί του, κοσμοπολίτη, ευγενικό, καλλιεργημένο, λαμπερό και αποδεκτό από τους συνομιλητές του σαν ομότιμο. Έναν ωραίο τύπο που ήταν ο εαυτός του. Όταν έκανε τζόκινγκ έκανε τζόκινγκ κι΄όταν έκανε Ελληνοτουρκική φιλία έκανε Ελληνοτουρκική φιλία – και την πίστευε. Τώρα μιλάς σαν παλιό ΠΑΣΟΚ την ώρα που το παλιό ΠΑΣΟΚ ή τόχει βάλει στα πόδια και πάει να απολαύσει τα κεκτημένα, ή παντρεύεται στο GeorgesV και κυκλοφορεί με πασμίνες και σωφεραίους σαν την μαντάμ Σουσού, ή, ο θεός να με συγχωρέσει, συγχωρέθηκε. Δεν έχει μείνει τίποτα από εκείνο το ΠΑΣΟΚ και δεν θα γίνεις ποτέ πρωθυπουργός αν συνεχίσεις να το κυνηγάς από πίσω.
Θα μου πεις – τι να κάνω: Πήγαινέ του κόντρα, όπως προς στιγμήν διαφάνηκε ότι επρόκειτο να κάνεις και μετά κώλωσες. Διάλυσέ το.
Διαδώστε το! Μήπως και φτάσει στα χέρια του Γιώργου γιατί από ό,τι φαίνεται ο Γιώργος το λαπτοπ τόχει για διακόσμηση ή ίσως να διαβάζει πάλι μόνο τα λινκς που του στέλνουν οι ίδιοι ανόητοι που διαχειρίζονται την εικόνα του, την διαδικτυακή του παρουσία και τα τοιαύτα. Λινκς που τον κολακεύουν, τον προστατεύουν, που δεν τον πληγώνουν. Για να μπορεί να ζει σαν ευτυχισμένος πρίγκηπας στο γυάλινο παλάτι του που φυλάγουν άγρυπνα ο Αθανασάκης κι ο Ευθυμίου, σαν πράσινοι κινέζικοι δράκοι.
